Aurrekoan nere gaztetxoei irakurri nien ipuin bat. Zer pentsatua ematen duen horietako bat.

—————————————————————————

    Bazen behin umore txarreko haur bat, edozein huskeriren aurrean bere petralkeria azaltzen duen horietako bat.

    Aitak, semearen jarrera ikusteaz nazkatuta, iltze sorta bat eman zion semeari, eta lagunen bati petralkeriaren batekin erantzuten zion bakoitzean, atearen atzekaldean iltze bat sartzeko esan zion.

    Lehenengo egunean 37 iltze sartu zituen atearen ostean.

    Egunetik egunera, atean sartzen zituen iltze kopurua jeisten joan zen, bere petralkeria kontrolatzen ikasten ari zen… eta iltzerik sartzeko premiarik izan ez zuen eguna iritsi zen. Aitarengana joan zen ziztu bizian, eta honek, erantzun txarrik ez ematea lortzen zuen bakoitzean iltze bat kentzeko esan zion, eta hala egin zuen.

    Egunak pasa ziren, eta ate atzean zeuden iltze guztiak kentzea lortu zuen. Aitari albiste pozgarria eman zion.

    Orduan, aitak semeari eskutik heldu eta atearen atzekaldera eraman zuen. Eta begietara begiratuz hau esan zion:

   - Maitea, ongi egin duzu. Baina begiratu atea. Ezta inoiz betikoa izango, zuloz josita dago. Hau bera gertatzen da erantzun txar bat botatzen duzun bakoitzean, horrelako zauriak uzten dituzu. Ziur pertsona bati labana bat sartzen badiozu, barkamena eskatzeak ez duela zauria sendatuko. Kontuan hartu hitzez egiten diren zauriak, bestelako zauriak bezain mingarriak direla. Eta mingarriagoak direla lagunengan. Zaindu lagun bezala dituzun altxorrak, barre eragiten dizutenak, aurrera jarraitzeko indarra ematen dizutenak, entzuten dizutenak, zurekin guztia elkarbanatzen dutenak, eta bihotza irekitzen dizutenak. Joan, eta erakutsi zure lagunei, zenbat maite dituzun.