Zenbat aldiz gurutzatu ote naiz Gureak enpresan lan egiten dutenekin, Donostiara trenez egiten ditudan bidaietan. Eta zenbat aldiz gelditu ote naiz beraien jokabideei begira, bereziak izango balira bezala.

    Neure buruari esaten diot: "Itziar, ez dituzu desberdin begiratu behar!". Eta berriz ere, beste aldera begiratzen dut, edo nire inguruan dagoenarekin hizketan jarraitzen dut.

    Gaur ordea bestelakoa izan da. Oriora iristean, ni nengoen bagoia goraino bete da, jendea tente gelditu da, eta izugarrizko iskanbila sortu da. Nire ondoan neska bat eseri da, berezi hauetako bat, eta bere baldarkeriarekin esnatu egin nau. Begiratu diot, barkamena eskatu dit, eta nik lasai egoteko esan diot, ez dela ezer pasatzen. Eseri denean, ondoan, zutik, berarekin etorri den mutil bat jarri da. Neskak aurpegi tristea zeukan, eta bera konturatu egin da. Hor ibili da neskari laztanak egiten, zer gertatzen zitzaion galdezka… mutilak maitakor jarraitu du, nahiz eta neskak ez zion ezer esaten. Laztanak egiten eta bere maitasuna adierazten jarraitu du, beraien geltokira iritsi diren arte, nire geltoki bera.

    Eta trenetik atera gara, neskak bi mutil heldu ditu, bakoitza beso batetik, eta farrez joan dira hirurak. Alai zihoazen… gustoa ematen zuen…  

    Guk zenbat aldiz ikusi ote dugu gure lagun bat lur jota…zenbat aldiz esan diogu horrela ez doala inora… esateko zer duen…

    Pertsona ‘hoiek’ bereziak direla esaten dugunean, ez gabiltza gaizki. Bereziak dira.