zer da begirada bat? zer ikusten da jendearen begietan? zergatik baztertzen dugu begirada, kalean gurutzatzen garena begietara begira jartzen zaigunean? zergatik esan behar dira gauzak begietara begira?

galdera gehiegi gauza onerako.

———————

Atzo gauez, nire insomnio maitearekin, hortan pentsatzen jardun nintzen. Itziar, zoratuta? ba ez. Jendearen begiratuetan pentsatzen jardun nintzen. Begiek zenbat erakusten duten pertsona bati buruz… ez dio axola koloreak edo tamainak edo… beti izango dira barruan sentitzen dena adierazteko kapaz.

Pertsona bati begietara begiratu, eta hitz egin gabe gauza asko esan daitezkeela ere danok dakigu. Nahiz eta ez jakin ziur zer esan nahi digun, egongo da guk asmatzeko moduko ametsik, auskalo zer pentsatzen dugun esaten ari zaigula, baina gu gustora. Ez dugu ba gauza txarrak esan nahian dabilela pentsatuko, ezta?

—————————-

Behin maixu batek hau proposatu zuen: ‘kaletik gurutzatzen zareten guztiei begietara begiratu, beraiek begirada beste norabait zuzendu arte’

Egia esan ez dakit irakasle horrek ze motiborekin egin zuen hori, baina ziur bat edo beste ‘kriston moskeuakin’ joango zela etxera.

 —————————–

ea, orain jolastxo bat: begiratu zaitezte ispilura, begiratu begietara. Ikusten al duzue zuen begiek zer esan nahi duten? edo ez? 

zer esango zenukete, bihar mendira mozorrotuta joango garela esango banizue?

norbaitek zoratuta gaudela esango du, edo auskalo zer substantzi mota sartzen dugun zainetan, edo …

—————————-

Iaz, horrelako bat egiteko aukera izan genuen. Arrakastatsua? ba bai. Ideia ero batetik ateratako mendi irteera izateko nahikoa eta gehiegi, eta eguraldia? ba elurra egin zigun…

Hemen iaz jendea animatzeko erabili genuen kartela eta han bertan gure umore onenean ateratako argazkia jarri ditut. Ikusi beharrekoa zen Urbiako mendi aterpean zegoen jendearen aurpegia.

 ————————————–

Aurten ere berdin. Ihauterietako datetatik gertu mendira mozorrotuta joateko aukera. Oraingo honetan, Pasaiatik Donostiara egingo dugu txangoa. Larogeitapiku pertsona omen gara igande honetan mendira joatekoak. Ea zenbat joaten garen mozorrotuta.

Kaletik haurren baten komentarioak ere entzun ditut. Txatxarrorekin mendira doala, eta mozorrotuta joan behar dela…

Donostiara iritsitakoan, guri begira jende gutxi egongo delakoan agurtzen natzaizue… 

gaztetxoak garenean… ‘kriston kaka emateue galderra horrekin!!!’. Gurasoek, ez gurasoek, irakasleek, lagunek, familikoek… eta zer erantzun pentsatzea zaila izaten da. Ziur espero ez duten zerbait izan nahi duzula handitan, astronauta edo bonbero, edo agian neskamea. Auskalo. Ziur ezustean harrapatuko dituzula zure erantzunarekin.

————————–

Egun batez, orain urte batzuk, etxean informatika ikasi nahi nuela esan nuen. Nire ‘pavo garaiko’ pelukera izateko txorakeria burutik kendu, eta benetan gustoko nuen zerbait egin nahi nuen, etorkizuna zeukan zerbait. Etxean arazorik ez.

Eta orain, informatikari izatetik gertu nagoenean, zenbat aldiz botatzen diot galdera hau nire buruari: ‘itziar, zeatik informatika!!!?¿?’.

Gainera, ematen dizkidan buruhausteak ikusirik, gustatzen zaidala esan beharko dut. 

Horrelako post-ak idazten dira ordenagailuarekin haserretzan …

Asteburuan ihauteriak izan dira. Eta noski parranda polit bat botatzeko aukerak ez dira galdu behar izaten. Tabernak itxi arte hantxe bueltaka, tabernetan azken parranderoak bakarrik gelditzen direla…

Han ibili ginen trago ta trago artean argazkiak ateratzen; beno argazki eta argazki artean tragoak esatea zehatzagoa da, tragoak baino gahiago izan baitziren argazkiak.

Zer sentitzen da aurreko gaueko argazkiak ikustean? edo argazkitan ezezagunen bat azaltzen denean. Derrepente argazkira hurbildu den horietako bat. Eta igandean denei emailak bidaltzen, argazkiak ahalik eta azkarren izateko eskura.

hona hemen jolasa, nireganaino iritsi da. Hainbat blogarien 5 bitxikeri jakin ahal izan ditut azken aldian, eta jolasa niregana iritsi da. Garagardobat-ek jolasa jarraitzeko gonbita egin dit; ezin ezetzik esan.

Irakurri ditudan hainbat blogetan kirolarekin izandako tirabirak kontatzen dituzte, nik ordea kirola nahiago alde batera utzi…

nire bizitzako bitxikeriak jakin nahi? ba adi!

1) ADIKZIOA: batzuk jakingo duzue baina adikzio bat daukat, bai!!! droga bat? ez, ezta gutxiagorik ere. Txokolatea, jaun andreok. Zer egingo nuke nik txokolaterik gabe, eguneroko nire dosi gabe. Ez dakit zer sentitzen den zigarro baten ‘monoa’ edukitzen denean, ez baitut erretzen, baina badakit txokolate beharra dagoenean zer sentitzen den. (Behin fakultatetik etxera bidean superBM batean sartu nintzen txokolate tableta bat erostera, baina ez esan inorri eh!!!)

2) PEKATUA: hau ere niri gertatu behar. Pekatua egin nuen. Holandara ikasbidaia egin genuenean izan zen. Badakizue, marihuana eta horrelakoak. Nire bungalowan, gauero izugarrizko porro festa, eta goizean, eta eguerdian… eta ez nuen porro bat bera ere erre!!! benetan eh. Zenbatek esan ote didate hori pekatua dela? uf

3) AMETSA: amets asko izaten dituen horietakoa naiz, amets ‘fantasmak’. Baina banuen bai izugarrizko ilusioa egiten zidan amets bat. Gurasoekin sekula oporretara joan ez den horietako bat naiz ni. Bata dela edo bestea dela, herria zaintzen gelditu izan gara udararo. Lagunak han joaten ziren port aventurara edo nik zer dakit jolas parkera. Eta nik EuroDisney-ra joan nahi nuen!!! eta lortu nuen. Ikasbidaian izan zen hau ere. Baina lortu nuen. Gure ‘Cenicienta’ren etxean (gazteluan) egoteko aukera izan nuen….  

4) LOTSA: nire kantatzeko zaletasuna medio OTko casting batera joan nintzen. Espero dut honek gure ziber erlazioa ez etetea… ke no. broma zala eh! aber xinixtu itezuen ta geo komeriyak. Baina kantatzea gustoko dudala, ba bai, egiya borobilla.

5) EL LADO OSCURO: bai, nik ere badaukat alde iluna. Aitortzen dut, astelehen eta astearteetan, Goenkale ikusten dudala, eta gustatzen zaidala; ikusi ezin dudanetan laburpen bat eskatzen diet nire inguruko lagunei (badaezpada ere sekretuan gordeko ditut beraien izenak). Nahi duzuena esango duzue, kulebroi bat dela, edo fantasmada bat… baina niri gustatu egiten zait. ‘ Goenkale ikusten dut, eta harro nago!!!’

Bo ta nik testigua beste hirui pasako diet, nire ziberkontakto gehienek jolasa dagoeneko egin dute!!!… aber utzi pentzatzen:

caravinagrei, ziur bere kontuak interesgarriak direla,

erraietatik-i, azkenaldian gutxi ikusten dut, eta asteburu hontan bere neuronak ez baditu alkoholetan ito ziur esateko zerbait izango duela,

maite-ri, ziur harrituta utziko gaituela,

Oraindik ez daukat argi akats bat edo birtute bat den.

Nire buruari esan nion: ‘Itziar, ez idatzi postik san Valentiñen inguruan’

baño ezin det ixilik eonnnnn!!!

——————————-

zer esango dizuet nik otsailaren 14ari buruz, oraindik ez dakizuenik! askok berdina esan ohi dugu, egun hori ez zaigula gustatzen, maitasuna egunero adierazi beharreko gauza bat dela, eta nik zer dakit zenbat gauza gehiago. Ni ados. Baina hala ere, nahi edo ez, egun hontaz gogoratu beharra.

Dendak izugarrizko ‘pankarta’ handiak jarrita, maitasuna adierazteko balio duten (?¿) hainbat artikulu saltzeko prest. Begietatik ere sartzen dizkigute kolonia, lore sorta eta bonboi kaja bihotzdunak.

———————————–

Egun bertan elkarrizketa bat entzuteko aukera izan nuen,

    - zorionak.- esan zuen emakumeak.

Eta muxu bat eman zion gizonari. Badirudi hauek ere, san Valentin ospatu dutela dagoeneko.

———————————-

Blog-en batean ere irakurri dut gai honi buruz. Betikoa, maitasuna egunero adierazi behar dela. Baina hala ere, plan bat proposatzen zuen, otsailak 14 ez den egun batean egiteko. Zure bikotekidea harri eta zur uzteko…

——————————-

gaur egun, ez al dakigu maitasuna adierazten gure ondoan dagoenari? zerbaitekin txunditu behar al dugu? agian opari batekin? hitz batzuekin? ipuin batekin?

.. 

Igandea eta mendira. Bi astetik behin egin beharreko txangoa. Oraingoan Aralar bixitatu dugu, eta bide batez Mendukilo kobazulora. Txango polita izan zen, euritsua, lokatza nonahi… baina polita. Gustatzen zait Aralarrez gozatzea.

Larraun ibaiaren jaiotza ikusteko aukera ere ez genuen galdu. Txangoa Iribas herriskan bukatu behar genuela aprobetxatuz, ibilaldia pixka bat luzatu eta han aurkitu genituen Larraun ibaiaren bi jaiotzak. 

——————————————-

Ba al dakizue zer den rumorologia? ziur euskaltzaindiak ez duela horrelako hitzik onartu oraindik, baina beno.

Zarautza iritsi bezain laster zurrumurru festa ikaragarri batean murgildu ginen. Gizon bat tiroka hasi zela… andrearekin haserre… eta kalea itxi zutela…. eta.. ufa! beste mila istori, kontatzeak ere lotsa ematen dit. Gu egun guztia kanpoan egonda, ‘aluzinatzen’ noski. 

Atzo: ‘Agian bihar aterako da egunkariko sucesos atalean…’ eta Gaur: Diario Vasco hartu, eta orrialde oso bat Zarautzen gertatutakoari buruz.  Noticiasen ere bazen honen berri…

Atzo iluntzean kontatzen ziguten gauza bakoitza ezberdina zela konturatu ginen, eta ezin jakin egia zein zen eta zein ez. Egunkariak esandakoa sinistu beharko? auskalo. Egunkari bakoitzak ere nahi duena egiten baitu: eskopeta batekin zegoela batek, riflea zela besteak…

Zerbait gertatu zela, ziur. Benetan zer gertatu zen? auskalo. CSIri deitu beharko. 

Zenbatek hartu dute "magisterio", irakasleek inork baino opor gehiago dituztelako? ziuraski kafeterian dauden guztiak, gehi zelaiak kartetan jolasten daudenak, gehi etxean lo kuluxka botatzen gelditu direnak, gehi…. totaleak: ASKOK!

———————————————————-

Atzo, tren geltokian nengoela, ingurukoen elkarrizketa entzutera behartua izan nintzen. Badakizue, inguruko guztiak konturatzeko moduan hitz egiten duten horietako batzuk nituen ondoan. 

Geltokiaren parean eskola bat dugu, Ikastola. Badirudi atseden tartea zutela umeek eta han zebiltzan jolasean, gehiengoak futbolera noski, badirudi ez dagoela beste jolasik. En fin. Ez nadin beste gai batera joan.

Gauza da, ume talde handi baten tartean, han zegoen 55 urtetik gertu xamar zebilen gizon bat, irakaslea. Futbolean jo eta ke, inor baino gogotsuago. Orduan nire geltokikideek:

" 

    - Baka meritua gizon horrek

    - Bai, ta geo kejatzegea iñor baño opor geyo dazkaela.

    - Baño merezi due, aguantau inber dia ume hoiek danak eh!

    - Ba bai…. "

——————————————————–

Ordun buruari ematen hasi nintzen.

Ni, hezkuntza ez fomalean hezitzaile naizen honek, nahiko lan izaten ditut umeak kontrolatzen, beraiekin jolasten, ahal dena erakusten… hori, gaztetxo hauek ez direla derrigortuta etortzen.

Irakasleak,  hezkunta formaleko hezitzaileak, derrigortuta eskolara joaten direnak "aguantatu" behar.

Benetan, irakasle, merezi dituzu oporrak! benetan. 

Teknologia berritzaileak gailentzen diren gizarte honetan, oraindik bada argazki albunentzat tokirik; nire etxean bai behintzat. Ordenagailua argazki digitalez beteta edukitzea, gustatzen zait, baina album bat hartu eta bertako argazkiez gozatzea…. hori bai dela ona!!!

Aurreko kurtsoan, gustatzen zitzaizkidan argazki guztiak (edo batzuk) hartu eta imprimatu egin nituen. Egia esan, zaila izan zen aukera hori egitea, hainbeste argazki, hainbeste gauza ekartzen dizkidate burura… 70 argazki inguruko album bat egitea lortu nuen… Parrandaren batekoak, mendikoak, asteburu pasa joan nintzenekoa… eta tarteka begirada bat botatzen diet. Eta zeinen gustora begiratzen ditudan argazki horiek… beti momentu onak burura. Irrifarrez, kamararen aurrean gaizki ateratzeko beldurrez, lagunekin, paisaia berdeen artean…

Azken finean zer da album bat, momentu onen oroitzapenen bilduma bat ez bada?

Albumaren aldeko elkarte bat edo sortu beharko dut… 

Zer etortzen zaizue burura hitz hau entzutean? OTSAILA.

Zenbati etorri zaizkio azterketak burura? 50i ( hainbeste ez, blog hau gutxiek irakurtzen baitute)

Eta zenbati etorri zaio gogora azterketa ondorengo parranda? 51ri, seguru…

Ba aurten, aspaldiko partez lehenengo aldiz, azterketa garaiaz ahazteko zortea izan dut. Zergatik? azterketa bakarra edukitzeak eman didan lasaitasunagatik… Eta fakultatera joaten naizenean, handik bidali nahi naute!!! denak ikasten ari direnaren itxura egiten ari baitira. jajaja

Askok ez duzue imaginatu ere egiten zer den ikasi beharrik ez izatea!!!

Niri orain otsailak beste gauza batzuk ekartzen dizkit gogora…ihauteriak, elurra (tarteka), parrandak (hori beti),….