"Margarita bat naiz, belazeko margaritatxoa", -pentsatzen zuen loreak -. "Beste guztien artean ezin dut nire edertasuna nabarmendu".

Aingeru batek, margaritatxoaren handiustea entzunik, honela esan zion:

- Zu oso ederra zara baina!

- A! bai baina, bakarra izatea nahiko nuke!

Aingeruak, hainbeste kexez gogaituta, hiri bateko enparantza zabalera eraman zuen.

Handik gutxira, alkatea hurbildu zen bertara lorezain batekin, toki haiek eraberritzeko eta txukuntzeko asmotan.

- Eeee! Itxaron pixka bat! -oihukatu zuen margaritatxoak -. Ni akabatzea pentsatzen duzue ala?

- Zu bezalako gehiago baleude sikiera, apainketa polita egin genezake -erantzun zion alkateak -. Baina ezinzekoa da inguru hauetan margaritarik aurkitzea, eta zeuk bakarrik ezin lorategia jantzi.

Eta hara! orduan bertan atera zuten lurretik margaritatxoa… 

______________________________________________________

Arantzazuko amaren egutekitik ateratako istorioa. 

zer pentsatua ematen du, ezta?