Ba kasu honetan berdin dio gustatu ala ez. Garagardo azokara joateko ez baita zerbeza edaten aditua izan behar. Lehenengo aldia zen niretzat Zarauzko garagardo azokaz gozatzen nuela. Han joan ginen 4 lagun, ondo pasatzeko intentzio osoarekin…ederki pasa genuen.

Afaritarako oilaskoa eta saltxitxak, kakahuete mordo bat eta zerbeza, noski.

Giroa paregabea, musika ere egokia. Hasieran Sorotan bele, Alaitz eta Maider eta beste hainbat… ondoren Garabi taldea… Azokako lehenengo eguneko itxiera baino lehen, izugarrizko ‘musika patxanga’. Inork ikusi al zuen emakume bat mahai gainean dantzan? Kar-kar-kar.

ba ez, ez da nire ‘kanarioa’ hil. Baina…. X pertsona batek, gure etxeko txoriaren (Perico bezala ezagunagoa) kaiolako atea irekita utzi du. Haize piskat sartzeko edo, badakizue…

ikusten baduzue… eskuminak eman nire partez. 

Tarteka egiten diren gauzek, badute xarma berezi bat. Egunero egiten ditugun gauzez erraz nazkatzen gara, aspertu; gaur egun monotonia deitzen zaio. Baina zer izango ginateke egunerokotasun hori gabe? eguneroko kafea, eguneroko lagunak, eguneroko ibilbideak….

Egun bereziak izaten ditugunean… hori bai ederra. Baina zerk egiten du egun bat berezi?

Gaur lanean egon naiz, betiko moduan. Egunero bezala nire taperrak hartu (’tuperware’ bezala ezagunakoak) eta lanean bazkaldu dut. Egunero egiten dudan berdina egin dut…

Baina egun berezi deituko diot, aspaldiko partez betiko (edo eguneroko) lagunekin egin baitut topo; eta betiko tokitatik ibili gara. 

Egunak berezi egiteko… ez da ezer berezirik behar. Edo bai? 

Zenbat aldiz kexatu gara gure osakidetzaz? eta zenbat aldiz entzun behar izan dugu, ez gaudela kejatzeko, ematen diguten zerbitzua beste hainbat tokitakoa baino hobea delako?

—————————————–

Oraintxe, internetetik nabigatzen ari nintzela artikulu interesgarri bat topatu dut. Izenburuak harritu nau: ‘Osakidetza dice que los usuarios de "Internet Explorer" son "una mayoría cualificada"’. Ados, artikulua irakurriko dut, ea zer dioen; tituluak behintzat lortu du nik artikulua osorik irakurtzea.

Eta artikulua irakurri ondoren, konturatu naiz, gizon honen ustez, ni ez nagoela internet erabiltzaile ‘mayoría cualificada’ horren barruan. Ez ni, ez beste hainbat. Hala ere, “El portal de Osanet se encuentra inmerso en un proceso de adecuación […]"… beno, agian egunen batean Internet Explorer erabiltzen ez dugunok horrelako zerbitzu bat erabiltzeko arazorik ez dugu izango. Nork daki. Baina noski, ezingo dugu inoiz horren kualifikatuak izan .

Zergatik gara beti bigarren platera?

edo hirugarrena?

edo sobrak….

ke kosas 

zer da begirada bat? zer ikusten da jendearen begietan? zergatik baztertzen dugu begirada, kalean gurutzatzen garena begietara begira jartzen zaigunean? zergatik esan behar dira gauzak begietara begira?

galdera gehiegi gauza onerako.

———————

Atzo gauez, nire insomnio maitearekin, hortan pentsatzen jardun nintzen. Itziar, zoratuta? ba ez. Jendearen begiratuetan pentsatzen jardun nintzen. Begiek zenbat erakusten duten pertsona bati buruz… ez dio axola koloreak edo tamainak edo… beti izango dira barruan sentitzen dena adierazteko kapaz.

Pertsona bati begietara begiratu, eta hitz egin gabe gauza asko esan daitezkeela ere danok dakigu. Nahiz eta ez jakin ziur zer esan nahi digun, egongo da guk asmatzeko moduko ametsik, auskalo zer pentsatzen dugun esaten ari zaigula, baina gu gustora. Ez dugu ba gauza txarrak esan nahian dabilela pentsatuko, ezta?

—————————-

Behin maixu batek hau proposatu zuen: ‘kaletik gurutzatzen zareten guztiei begietara begiratu, beraiek begirada beste norabait zuzendu arte’

Egia esan ez dakit irakasle horrek ze motiborekin egin zuen hori, baina ziur bat edo beste ‘kriston moskeuakin’ joango zela etxera.

 —————————–

ea, orain jolastxo bat: begiratu zaitezte ispilura, begiratu begietara. Ikusten al duzue zuen begiek zer esan nahi duten? edo ez? 

zer esango zenukete, bihar mendira mozorrotuta joango garela esango banizue?

norbaitek zoratuta gaudela esango du, edo auskalo zer substantzi mota sartzen dugun zainetan, edo …

—————————-

Iaz, horrelako bat egiteko aukera izan genuen. Arrakastatsua? ba bai. Ideia ero batetik ateratako mendi irteera izateko nahikoa eta gehiegi, eta eguraldia? ba elurra egin zigun…

Hemen iaz jendea animatzeko erabili genuen kartela eta han bertan gure umore onenean ateratako argazkia jarri ditut. Ikusi beharrekoa zen Urbiako mendi aterpean zegoen jendearen aurpegia.

 ————————————–

Aurten ere berdin. Ihauterietako datetatik gertu mendira mozorrotuta joateko aukera. Oraingo honetan, Pasaiatik Donostiara egingo dugu txangoa. Larogeitapiku pertsona omen gara igande honetan mendira joatekoak. Ea zenbat joaten garen mozorrotuta.

Kaletik haurren baten komentarioak ere entzun ditut. Txatxarrorekin mendira doala, eta mozorrotuta joan behar dela…

Donostiara iritsitakoan, guri begira jende gutxi egongo delakoan agurtzen natzaizue… 

gaztetxoak garenean… ‘kriston kaka emateue galderra horrekin!!!’. Gurasoek, ez gurasoek, irakasleek, lagunek, familikoek… eta zer erantzun pentsatzea zaila izaten da. Ziur espero ez duten zerbait izan nahi duzula handitan, astronauta edo bonbero, edo agian neskamea. Auskalo. Ziur ezustean harrapatuko dituzula zure erantzunarekin.

————————–

Egun batez, orain urte batzuk, etxean informatika ikasi nahi nuela esan nuen. Nire ‘pavo garaiko’ pelukera izateko txorakeria burutik kendu, eta benetan gustoko nuen zerbait egin nahi nuen, etorkizuna zeukan zerbait. Etxean arazorik ez.

Eta orain, informatikari izatetik gertu nagoenean, zenbat aldiz botatzen diot galdera hau nire buruari: ‘itziar, zeatik informatika!!!?¿?’.

Gainera, ematen dizkidan buruhausteak ikusirik, gustatzen zaidala esan beharko dut. 

Horrelako post-ak idazten dira ordenagailuarekin haserretzan …

Asteburuan ihauteriak izan dira. Eta noski parranda polit bat botatzeko aukerak ez dira galdu behar izaten. Tabernak itxi arte hantxe bueltaka, tabernetan azken parranderoak bakarrik gelditzen direla…

Han ibili ginen trago ta trago artean argazkiak ateratzen; beno argazki eta argazki artean tragoak esatea zehatzagoa da, tragoak baino gahiago izan baitziren argazkiak.

Zer sentitzen da aurreko gaueko argazkiak ikustean? edo argazkitan ezezagunen bat azaltzen denean. Derrepente argazkira hurbildu den horietako bat. Eta igandean denei emailak bidaltzen, argazkiak ahalik eta azkarren izateko eskura.

Oraindik ez daukat argi akats bat edo birtute bat den.

Nire buruari esan nion: ‘Itziar, ez idatzi postik san Valentiñen inguruan’

baño ezin det ixilik eonnnnn!!!

——————————-

zer esango dizuet nik otsailaren 14ari buruz, oraindik ez dakizuenik! askok berdina esan ohi dugu, egun hori ez zaigula gustatzen, maitasuna egunero adierazi beharreko gauza bat dela, eta nik zer dakit zenbat gauza gehiago. Ni ados. Baina hala ere, nahi edo ez, egun hontaz gogoratu beharra.

Dendak izugarrizko ‘pankarta’ handiak jarrita, maitasuna adierazteko balio duten (?¿) hainbat artikulu saltzeko prest. Begietatik ere sartzen dizkigute kolonia, lore sorta eta bonboi kaja bihotzdunak.

———————————–

Egun bertan elkarrizketa bat entzuteko aukera izan nuen,

    - zorionak.- esan zuen emakumeak.

Eta muxu bat eman zion gizonari. Badirudi hauek ere, san Valentin ospatu dutela dagoeneko.

———————————-

Blog-en batean ere irakurri dut gai honi buruz. Betikoa, maitasuna egunero adierazi behar dela. Baina hala ere, plan bat proposatzen zuen, otsailak 14 ez den egun batean egiteko. Zure bikotekidea harri eta zur uzteko…

——————————-

gaur egun, ez al dakigu maitasuna adierazten gure ondoan dagoenari? zerbaitekin txunditu behar al dugu? agian opari batekin? hitz batzuekin? ipuin batekin?

.. 

Zenbatek hartu dute "magisterio", irakasleek inork baino opor gehiago dituztelako? ziuraski kafeterian dauden guztiak, gehi zelaiak kartetan jolasten daudenak, gehi etxean lo kuluxka botatzen gelditu direnak, gehi…. totaleak: ASKOK!

———————————————————-

Atzo, tren geltokian nengoela, ingurukoen elkarrizketa entzutera behartua izan nintzen. Badakizue, inguruko guztiak konturatzeko moduan hitz egiten duten horietako batzuk nituen ondoan. 

Geltokiaren parean eskola bat dugu, Ikastola. Badirudi atseden tartea zutela umeek eta han zebiltzan jolasean, gehiengoak futbolera noski, badirudi ez dagoela beste jolasik. En fin. Ez nadin beste gai batera joan.

Gauza da, ume talde handi baten tartean, han zegoen 55 urtetik gertu xamar zebilen gizon bat, irakaslea. Futbolean jo eta ke, inor baino gogotsuago. Orduan nire geltokikideek:

" 

    - Baka meritua gizon horrek

    - Bai, ta geo kejatzegea iñor baño opor geyo dazkaela.

    - Baño merezi due, aguantau inber dia ume hoiek danak eh!

    - Ba bai…. "

——————————————————–

Ordun buruari ematen hasi nintzen.

Ni, hezkuntza ez fomalean hezitzaile naizen honek, nahiko lan izaten ditut umeak kontrolatzen, beraiekin jolasten, ahal dena erakusten… hori, gaztetxo hauek ez direla derrigortuta etortzen.

Irakasleak,  hezkunta formaleko hezitzaileak, derrigortuta eskolara joaten direnak "aguantatu" behar.

Benetan, irakasle, merezi dituzu oporrak! benetan.